Company

Products

Stabilizatory głowy

Spojrzenie na anatomię

Oparty, jak wszystkie stabilizatory, na zasadzie uzyskania z poszczególnych części jednej masy, system stabilizacji głowy jest suportem, który blokuje komponenty kinetyczne oddziaływujące na głowę. Jego budowa oraz systemy mocowania muszą powodować zniesienie wypadkowych ruchu we wszystkich kierunkach. Działanie najbardziej rozpowszechnionych systemów polega na przeciwstawianiu się siłom oddziałującym na głowę przy użyciu mas zamocowanych do suportu stabilizującego. Mocowanie głowy do suportów przeprowadza się przy użyciu systemu „cięgien”, które sprawiają, że jest ono jak najmniej elastyczny. Jako że stan równowagi głowy u pacjenta leżącego na plecach jest bardzo niestabilny, stabilizator musi umożliwić, przy jak najmniejszej ilości manewrów, uzyskanie stanu stabilnej równowagi, a więc opierającej się naprężeniom. Oprócz tego stabilizator musi pełnić, nie dopuszczając zmian, funkcję sztywnego utrzymywania położenia uzależnionego od podłoża stabilizującego, nawet jeśli podlega on oddziaływaniu znacznych sił.
Spojrzenie na anatomię

Dlaczego

Zastosowanie systemu stabilizacji głowy jest konieczne podczas transportu lub przemieszczania pacjentów, u których podejrzewa się wystąpienie urazu głowy lub odcinka szyjnego. Wszelkie siły, które z jakiegokolwiek powodu oddziałują wówczas na głowę, zostają przekazane nie tylko na samą czaszkę, ale częściowo również na odcinek szyjny. Chcąc ograniczyć przenoszenie energii kinetycznej na te części ciała, należy zastosować podstawową zasadę unieruchamiania: sprawić, aby sumaryczna masa poszczególnych części była traktowana jak jedna całość. Stabilizator głowy jest urządzeniem, które oddziałuje na strukturę czaszki i wykorzystuje, kiedy to możliwe, działanie kołnierza ortopedycznego, unieruchamiając głowę pacjenta na wybranym poziomie sztywności, w zależności od zastosowanego modelu. Stabilizator głowy i kołnierz ortopedyczny są częścią systemu, który obejmuje również deski ortopedyczne i pasy, usztywnienie na kostki oraz inne akcesoria. Wszystkie części ciała powinny bowiem zostać unieruchomione przy zachowaniu tego samego stopnia sprężystości na suportach, aby w ten sposób uniknąć uciskania kręgosłupa lub innych uszkodzonych części ciała.

Gdzie

Zastosowanie stabilizatora głowy znajduje swoje uzasadnienie jedynie w sytuacjach użycia sztywnych suportów o jednorodnej płaszczyźnie, które umożliwiają prawidłowe ułożenie pacjenta transportowanego podczas akcji ratowniczej. Zastosowanie stabilizatora głowy nie jest użyteczne przy równoczesnym wykorzystaniu noszy zbierakowych, gdzie ciało pacjenta nie może zostać unieruchomione z zachowaniem tej samej elastyczności na całej długości i gdzie unieruchomienie na czas transportu nie jest wskazane, gdyż konstrukcja transportowa nie jest jednorodna i izolująca. Użycie stabilizatora głowy nie jest możliwe na materacach próżniowych, gdzie brak jest koniecznych stref zaczepu. Można go stosować na noszach transportowych tylko do celów ograniczania, a nie unieruchamiania.

Kiedy

We wszystkich urazach będących potencjalnymi urazami odcinka szyjnego. We wszystkich przypadkach, w których konieczne jest zapewnienie prostego ułożenia kręgosłupa i zredukowanie do minimum energii kinetycznej przenoszonej na ten odcinek.

Kompatybilność

Większość stabilizatorów głowy w wyraźny sposób utrudnia zbadanie pacjenta, zarówno przy przeprowadzaniu badania obiektywnego, jak i stawianiu diagnozy na podstawie prześwietleń. Prawie wszystkie stabilizatory głowy umożliwiają przeprowadzenie badań radiologicznych, dzięki małej gęstości materiałów, z których je wykonano, lub jednorodności powierzchni; stabilizatory mogą być jednakże widoczne na prześwietleniach rentgenowskich i w tomografii komputerowej. W spektroskopii NMR natomiast stabilizator głowy umożliwia przeprowadzenie wszystkich interpretacji diagnostycznych. Zgodnie ze schematycznymi procedurami postępowania, będącymi w użyciu w większości zintegrowanych systemów ratownictwa, zagwarantowanie unieruchomienia jest konieczne, w celu uniemożliwienia powstania dalszych obrażeń. Mimo tego, jeśli postawienie diagnozy jest utrudnione, system unieruchamiający głowę może zostać zastąpiony, jedynie w chronionym otoczeniu i przy niskim oddziaływaniu sił zewnętrznych, przez prowizoryczne podkładki boczne.

Kwestia masy i prędkości

Czaszka, przymocowana do tułowia szyjnym odcinkiem kręgosłupa, podlega działaniu energii kinetycznej transportu w zależności od własnej masy i w następującym stosunku: Ek = 1/2 mv2, gdzie „v” jest prędkością, z jaką pacjent jest przewożony, a „m” masą unieruchomionej części ciała. Zasadnicze znaczenie we wszystkich rodzajach urazów ma tu zastosowanie sztywnego uruchomienia, mające na celu uniknięcie przesłania tej energii na szyjny odcinek kręgosłupa, jednak równie ważne są warunki transportu. Eliminacja wszystkich dających się usunąć sił, np: przyspieszeń, oddziałujących na pacjenta, wzdłuż osi pionowej i odśrodkowych, wywołanych prowadzeniem pojazdu, jest integralną częścią akcji ratunkowej.
Stabilizator głowy

751

Pneumatyczny stabilizator głowy jednorazowego użytku

751

755

Uniwersalny stabilizator głowy jednorazowego użytku

755

756

Stabilizator głowy jednorazowego użytku

756

Tango Fix

Zintegrowany stabilizator głowy dla dorosłych/dzieci

Tango Fix

Spencer Contour

Uniwersalny stabilizator głowy o anatomicznym profilu

Spencer Contour

Super Blue

Uniwersalny, kompaktowy stabilizator głowy

Super Blue